IJs

Daar was eens een mannetje, dat was niet wijs,
Dat bouwde zijn huisje al op 't ijs;
't Begon te dooien, maar niet te vriezen,
Toen moest dat mannetje zijn huisje verliezen.

U snapt, dat huisje is het Steinerbos. Het ijs het zwakke draagvlak waarop het gebouwd is. In dat ijs groeien twee wakken.

Wak 1. Het wak van het groeiende miljoen.

Blijft het bij een miljoen? Nee. Zaken die niet in het miljoen zitten: de prijsindexeringen (2% per jaar, da’s dus al dik 60 duizend euro in 2014, oftewel een overschrijding van dik 6%), 200 duizend euro desintegratiekosten, dotatie egalisatiereserve, gebiedsontwikkeling, 100 duizend euro oprichting BV, en het inkomstenrisico schoolzwemmen a 70 duizend. Allemaal zaken die één op één met het Steinerbosproject te maken hebben. Die kosten zouden dus tot dat 1 miljoen moeten worden gerekend. Maar ze komen er nog eens bovenop. Bij elkaar gaat het project Stein veel meer dan 1 miljoen kosten.
De conclusie van D66 is helder. Wij hebben nooit ingestemd met deze dure Steinerbosplannen. Wij zijn als enige fractie consequent tegen de te dure plannen geweest.

Wak 2. Het wak van wantrouwen.

Er is al vaak verhit gedebatteerd over het Steinerbos, over de bomen, over de tekorten, over megalomane parkeerplaatsen. Als handreiking over en weer tussen coalitie, college en oppositie zou er een second opinion worden gevraagd. Ik stel vast dat het proces van die second opinion de partijen geen centimeter dichter bij elkaar heeft gebracht. Eerder verwijderd. De terugkoppeling die ik kreeg over de bijeenkomst waar Buro Koudijs verslag uitbracht aan de fractievoorzitters schetst een beeld van ijzige verhoudingen. Van afgekoelde relaties. Afgekoeld tot onder het vriespunt. Was het toeval dat na het verslag van Koudijs prompt een koudegolf inzette in Nederland?
Ik hoop dat we hier weer normaal gaan doen. Dat het hier gaat dooien. En dat we hier weer tot zinnen komen. Jaarlijks vier ton voor een zwembad, dat lijkt D66 heel wat zinniger.

Wouter Heinen, D66 Stein